San Pedro de Atacama

Na een lange reis, die we overigens prima zijn doorgekomen, arriveren we in de woestijnstad San Pedro. San Pedro de Atacama is een klein dorp bij een oase in de grote Atacama-woestijn, gelegen in het noorden van Chili. Dit gebied staat bekend als een van de droogste woestijnen ter wereld. Gemiddeld valt hier maar 5 millimeter regen per jaar.

Onderweg zagen we het landschap langzaam veranderen, van groen, langs de zee en toen weer richting de bergen maar eerst weer door droge prairieachtige vlaktes.Het dorp zelf is de laatste jaren enorm gegroeid en is hoofdzakelijk ingericht op het ontvangen van toeristen. Hostels, hotels, reisbureautjes, winkeltjes met Indianenspullen, restaurants enz. We moeten er even aan wennen. Ook zien we hier veel ‘rugzaktoeristen’. Net als wij eigenlijk maar dan 30 jaar (of nog meer [e-1f60a]) jonger en wij reizen met een rolkoffer en dag rugzak. Maar wij zijn er toch maar mooi; grijs op reis.

We ontmoeten hier Eline weer, een jonge vrouw die werkt bij het Ministerie van Volksgezondheid, en die we in Valparaiso ook al tegengekomen zijn. Ook zij heeft 3 maanden verlof en reist via Chili omhoog naar eindbestemming Colombia of Ecuador. Voor ons de eerste Nederlandse die we ontmoeten en leuk om ervaringen en tips uit te wisselen. Ze vertelt ons dat ze ons in Valparaiso al bijzonder vond en echt een voorbeeld voor haar. Zo wil zij ook oud worden; nog steeds genieten van het reizen, open staan voor nieuwe ervaringen en het samen leuk hebben. En niet georganiseerd maar, nee gewoon alles zelf uitzoeken en dat ook onderdeel laten zijn van onze reis.

Logisch dat Eline niet meer stuk kan bij ons.

De dag erop komen we nog 2 Nederlanders tegen; Noa en Joshua en we nodigen ze uit wat te gaan drinken. We zijn die dag nl 19 jaar getrouwd! Joepie.

De stad is ingesteld op het doen van excursies; er zijn ontzettend veel mogelijkheden. Uiteraard in prive-setting maar dat is ongelooflijk duur. Chili is trouwens toch een duur land. We gaan mee in een busje met ca 12 personen naar de Laguna Baltinache: zeven zoutvlaktes of beter gezegd zoutwaterlagoons. Prachtig. Ze bevatten een zeer hoge zoutconcentratie vermengd met diverse mineralen en dus niet geschikt voor consumptie. Het moet eerst bewerkt worden maar dat doen ze hier niet. Het is een beschermd gebied. In een van de lagoons mag nog ‘gezwommen’ worden maar het is ons te koud. Leuk in de zomer maar ondanks de zon is het toch echt winter hier in Chili. De excursie wordt afgesloten met een cocktails; Pisco Sour, de nationale drank en heerlijke hapjes terwijl de zon ondergaat. Hoe mooi kan het leven zijn.

De dag erop gaan we mee naar Valle de la Luna; zo’n 13 kilometer ten westen van San Pedro de Atacama. Dit is een woeste vallei die volgens kenners lijkt op een maanlandschap. De NASA heeft hier in het verleden prototypes getest voor ruimtemissies. De rotsformaties en zandduinen zijn in de loop der eeuwen veranderd als gevolg van klimaatveranderingen en erosie. Daardoor kunnen we nu genieten van een geweldig mooi gebied dat zijn weerga niet kent.

Ook hier weer een ‘nazit’ bedoeld bij een ondergaande zon maar helaas is het deze dag bewolkt. Dat missen we maar niet de Pisco Sour en lekkere hapjes. Daar kunnen we goed aan wennen en fan van de Pisco Sour zijn we al.

Ik (Marian) heb deze al eerder gedronken toen ik in Peru op vakantie was (lang geleden en zonder Mathieu) en het schijnt dat als er ooit oorlog komt tussen deze twee landen het gaat over van wie de Pisco ‘is’ en welke het lekkerst is. Peru schijnt de beste papieren te hebben.

Omdat de Atacama Woestijn een van de droogste plaatsen in de wereld is en hoog ligt, is er nauwelijks sprake van verontreiniging. Je kunt ver kijken zonder gehinderd te worden door wat dan ook. Vandaar dat het een speciale plek is om sterren te bekijken. We gaan mee naar het astromuseum waar grote telescopen staan en we mogen kijken naar verschillende ‘galaxy’s (ken ik van StarTrek), verschillende sterrenbeelden en de reusachtige Melkweg. Er zijn sterrenkundigen die ons met 3 verschillende telescopen wegwijs gemaakt in de wetenschap van de sterren en ‘the world behind’. We zomen in op duizenden sterren achter elke heldere ster. Heel Bijzonder. En we worden op de foto gezet. Wat kunnen we ons meer wensen dan verenigd te worden met de kosmos?

Het Is wel heel koud, maar ook hier dekens en warme koffie en natuurlijk hapjes na afloop, die wel opnieuw aan moesten worden aangevoerd, wat een klein groepje chinezen had het meeste opgegeten!

We verlaten Chili en vertrekken naar Salta in Argentinië. We denkenhet allemaal te weten en te kunnen en we hebben de bustickets gekocht en op zak. We zijn op tijd bij het busstation maar wat blijkt; we mogen niet mee! We missen een paar documenten die we hadden moeten invullen. Het kantoor van de busmaatschappij heeft geen internet, wij zijn afhankelijk van Wifi dus een patstelling. We willen echt mee. De buschauffeur is onverbiddelijk. Gelukkig is er een Boliviaanse die ons wil helpen. Via haar telefoon worden onze papieren in orde gemaakt en, een uur later dan gepland, vertrekt de bus met ons erin. Pfff. Wat een stress.

In de bus hebben we een rotplek maar we klagen (nog) niet. Ook de grensovergang van Chili naar Argentinie verloopt ingewikkeld. Iedereen uit de bus, langs een aantal hokjes waar gecontroleerd en nog eens gecontroleerd word, dan terug de bus in om al je spullen eruit halen en hiermee weer langs de douane waar alles gescand werd. Eindelijk kan iedereen weer de bus in en kunnen we verder.

Het is niet onze favoriete dag. ’s Avonds komen we uren later dan gepland in Salta aan.