Georgie deel 2: cultuur en natuur

Tbilisi is in verval. Veel van de woningen en gebouwen zijn een opknappertje, een serieuze kluswoning of er is helemaal geen beginnen meer aan en ze moeten echt op de lijst van 'onbewoonbaar verklaard' komen. Dit is overigens niet typisch iets van de hoofdstad maar we zien het door heel Georgie heen. Jammer, de woningen zijn wel leuk, vaak met veranda en al.
Onze wandelingen door de stad laten ons ook veel moois zien zoals fraaie kerken met een typische bouwstijl, een ford, een aantal oude hammams bij elkaar met ronde daken van steen, leuke oude straatjes en gezellige pleinen. De stad heeft zeker sfeer.

In het Museum of Georgia krijgen we de recente geschiedenis van het land goed in beeld. In een aangrijpende tentoonstelling zien en lezen we over de 70-jarige bezetting door Rusland; van 1921 tot 1991. De Bolsjewieken hebben in die periode systematisch alle intellectuelen, kunstenaars, bourgeoisie, leraren en hoge militairen vermoord. Zelfs de patriarch van de kerk hebben ze omgebracht. In die bezettingsperiode zijn er meerder pogingen geweest om weer eigen autonomie te verkrijgen, maar dat mislukte telkens met als gevolg weer afslachtingen. Pas bij de rozenrevolutie onder leiding van Mikheil Saakashvili lukte het. Hij werd daarna president van Georgie. Hij heeft een Nederlandse vrouw nl Sandra Roelofs. Hij is nu president af maar veel Georgiërs die wij spreken waren blij met zijn drastische aanpak van de corruptie, zijn investeringen in het wegennetwerk en zijn aanpak gericht op aansluiting bij de Europese Unie. De huidige regering doet, volgens hen, te weinig, is teveel gericht op Rusland en werkt niet verder aan de opbouw van het land.
Ons valt in ieder geval een hoge werkeloosheid, veel armoede en veel bedelen door oude vrouwen en mannen op.

We zijn uitgenodigd om bij de familie Lebanidze thuis te komen eten. Ze hebben een aantal jaar in Nederland gewoond tijdens de bezetting en mijn oudste broer Harrie kende ze. Hij heeft ons met elkaar in contact gebracht. Gewapend met een mooie bos bloemen en een dessertaart komen we bij ze aan in een buitenwijk van Tbilisi. Mary, de oudste dochter, heeft ons met de auto opgehaald. We worden verwend met lekker eten en een heerlijke wijn. Wat fijn om gewoon Nederlands te kunnen praten. We zijn onder de indruk van de beide dochters die getalenteerd en ambitieus zijn om hun toekomstdromen waar te maken; Marie in de kunst en Mary in de rechten. Dat valt niet mee in dit land met beperkte mogelijkheden en wellicht kunnen wij ze nog een handje helpen met onze contacten in Nederland.

Onze volgende stop is Kakheti, de regio waar de beste wijnen uit het land vandaan komen. Nooit geweten dat Georgie de bakermat is van de wijn maar uit opgravingen en uit research is vast komen te staan dat ze 6000 (!) jaar geleden al hun wijn produceerden. Toen, en ook nu nog, wordt de wijn in grote aarden kruiken in de grond gezet voor het rijpingsproces. In Sighnaghi, een Italiaans aandoend dorpje met rode daken fraai gelegen op een bergtop, hebben we onze eerste echte wine-tasting. En uiteraard meteen wat te eten erbij.
Daarna naar Kvareli, een dorp wat dichter bij de bergen. We vinden hier een guesthouse dat ons ook ontbijt en diner aanbiedt voor slechts €30 per dag voor ons beiden. We weten niet wat we meemaken; een mooi landhuis met tuin, een grote slaapkamer en ons eten wordt opgediend in een heuse salon met dressoir en al. Er wordt nog net niet het allermooist servies voor ons uit de kast gehaald..
Ze koken heerlijk eten voor ons, vergezeld weer door eigengemaakte wijn. We hebben ondertussen wel door dat alle families zelf wijn maken en van het druivenresidu maken ze chacha, een soort van Italiaanse grappa.
De volgende ochtend komt oma ons nog stukken honingraat brengen met de honing er nog aan. We moeten het meenemen de bergen in op onze wandelingen. Nog nooit zo puur de honing gegeten.
Begrijpelijk dat we een dag bijboeken....
Onze wandelingen hier kenmerken zich door routekaarten van de VVV maar in de praktijk blijken ze moeilijk te vinden. Tijdens de laatste wandeling moesten we ons letterlijk door de bramenstruiken heenslaan met grote stokken om niet helemaal onder de schrammen en striemen te komen. Duidelijk dat deze paden niet niet veel belopen zijn.

In dit dorp komen we ook Ketevan tegen, een jonge vrouw van 27 die bij het Money Museum werkt en graag Engels praat. We brengen enkele avonden met haar - en de dochter van haar hospita - door. Haar familie woont 35 km verder maar vanwege haar baan kan ze 's avonds de laatste minibus niet halen dus woont ze bij een gezin in.
Ze wil wat afvallen dus lopen we naar een nabijgelegen meer waar veel gerecreëerd wordt. We praten over haar familie (het belangrijkste wat je kunt hebben), haar leven als ongetrouwde vrouw (is ongebruikelijk, er is vast iets mis met haar...) en haar droom voor de toekomst (eigen gezin met klein boerderijtje, zelfvoorzienend zijn en alles wat ze over heeft weggeven aan arme mensen). Misschien niet realistisch en daarom wil ze ook werken aan het verbeteren van haar Engels en daarmee haar toekomstperspectief. Een lieve en behulpzame vrouw waar we fijn mee gepraat hebben.

Het Lagodecki National Reserve heeft diverse uitgezette routes en daar zijn we wel aan toe. Tevens kunnen we daar kamperen; een welkome afwisseling na de copieuze maaltijden die we genoten hebben. Bij aankomst stuiten we meteen op Agatha, een jonge vrouw van 23 jaar die in Frankrijk net haar studie Management & Protecting Nature succesvol heeft afgerond en zich nu gaat specialiseren. Ze is hier voor een Minor van twee jaar en ze wil graag met ons de bergen in. Dat is akkoord en we hebben vervolgens drie heerlijke dagen met elkaar. Mooi om te zien hoe leergierig Agatha de praktijkkennis en -expertise van Mathieu opneemt over het oerbos de bomen, de vogels en alles wat we onderweg zien. Mathieu op zijn beurt is onder de indruk van haar theoretische kennis en motivatie om de natuur te versterken. Een mooi duo.
Ze vertelt ook over de diversiteit qua natuur op haar geliefde eiland Palawan in de Filipijnen en het zou zo maar kunnen dat het de bestemming wordt van een van onze volgende vakantiebestemmingen.
Oja en dan hadden we ook nog een leuk, trouw enthousiast hondje (Jerry ) op de kampeerplaats. De eerste dag verwelkomde hij ons al kwispelend en onderdanig gedrag vertonend, de tweede dag liep hij steeds onvermoeibaar voorop om ons de weg te wijzen naar de waterval. Dat was leuk maar vooral de laatste nacht was hij ook nog hyper de pieper en waakte hij al grommend en blaffend over onze broodnodige nachtrust. Tegen wie en wat is ons een raadsel, maar slapen Njet.

Terug naar Tbilisi waar we 's avond ijs gaan eten met Mary en Lali Lebanidze, van de familie die we al eerder ontmoet hebben. We zitten in een hippe boekwinkel annex coffeeshop op Rustaveli street, dè boulevard van Tbilisi waar alle grote hotels zitten en de fancy kledingmerken. Wij dus ook met een lekkere ijscoupe banaan met chocolade.
De dag erna steken we de grens over steken we de grens over naar Armenië. Visum is niet nodig en na het grondig bekijken van onze paspoorten worden we van harte welkom geheten.

Al met al vinden we Georgie een bijzonder land. Ze scoren dan wel niet hoog als het gaat om het Eurovisie Songfestival, zeker weten wel qua hartelijkheid en gastvrijheid. We hebben veel bijzondere ontmoetingen gehad.
Het land is, ondanks de taal waar geen touw aan vast te knopen is, gemakkelijk te bereizen. Goed openbaar vervoer (bussen en busjes) en mensen die actief naar je toe komen om je te helpen, maakt dat je overal komt waar je wezen wilt. Het eten is ook lekker met smaakvol fruit, honing, groentes, wijn en en vlees. Alles als het ware zo uit de achtertuin geplukt, gehaald en verwerkt of zelf geslacht. Heerlijk en eerlijk eten zonder bio-industrie. Wij zijn die natuurlijke smaken in ons Nederland bijna helemaal vergeten.
Het landschap is gevarieerd: indrukwekkende bergen en natuur in combinatie met de zo kenmerkende kloosters en kerken. Wij vinden het een aanrader.